Main Article Content
Abstrakti
Marrëdhëniet shqiptaro-jugosllave duke filluar me negociatat dypalëshe (fund 1933-maj 1934) për Marrëveshjen Plotësuese për Tregti e Lundrim të vitit 1926 dhe të tjerave të kësaj natyre,1 shënuan kthesë pozitive dhe nga të dy palët cilësoheshin si miqësore. Edhe pse realizimi i këtyre marrëveshjeje po zvarritej dhe praktikisht po mungonin rezultatet e pritura, pala shqiptare deri me rastin e “Kryengritjes së Fierit” nuk rreshti së shpresuari se përpjekjet e saj për emancipim ekonomik dhe politik do të gjenin mbështetje konkrete nga Jugosllavia që nënkuptonte edhe përkrahjen nga aleatët e saj perëndimorë e ballkanikë dhe nga vetë Pakti Ballkanik. Por, pozicionimi jugosllav ndaj kësaj ngjarjeje dhe reaksioni shqiptar në këtë rast praktikisht shënon heqjen dorë nga iluzioni për partneritet e miqësi midis këtyre dy shteteve fqinjë.
